ΠΑΠΑΥΕΡΚΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΤΑΣΟΣ ΜΑΡΚΟΥ
ΟΧΙ
grivas55
13767315_10208674866404394_4709351725421905076_o
ΕΛΔΥΚ ΒΡΑΚΑΣ
τασσος παπαδοπουλοσ
ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ ΠΑΤΡΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Ανδρέας Αρέστη
12522944_10154542566941988_2025522437328010567_n
ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ
denksexnw7
12523885_1036625353050441_8338139095597581358_n
Kiriakos-Matsis
greek-flag-wind-part-series-36078593
12573156_1542092732772087_8233553511268743724_n
13692536_1371319412883028_7234027469146013113_n
I SURRENDER EOKA 1955

H Αρχή της Αυτοδιάθεσης των Λαών


Βάση της Αρχής της Αυτοδιάθεσης των Λαών, η Κύπρος διεκδίκησε την ελευθερία της από τον Αγγλικό ζυγό. Δυστυχώς, επειδή το αίτημα μας ήταν Αυτοδιάθεση/ Ένωση και όχι Αυτοδιάθεση/ Ανεξαρτησία, δεν έγινε αποδεχτό, ούτε από τον ΟΗΕ, ούτε από την διεθνή κοινότητα, αλλά ούτε και από την μάνα μας Ελλάς. Καθόλου τυχαίο το ότι, η προκήρυξη του Αρχηγού Διγενή, της 1ης Απριλίου 1955, πουθενά δεν αναφέρεται σε Ένωση και ότι, οι μηχανορραφίες και το βρόμικο παρασκήνιο των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου την απαγόρευαν ρητός. Μόνο τότε συγκατένευσαν οι ισχυροί της γης.


Η αναρχία και η ανηθικότητα του διεθνούς συστήματος, καθώς και η επιρροή που ασκούν τα ισχυρά κράτη στους διεθνείς οργανισμούς, ερμήνευσαν και εφάρμοσαν, κατά το δοκούν, την αρχή της αυτοδιάθεσης. Παρά το ότι, η αρχή της αυτοδιάθεσης είναι νομικά κατοχυρωμένη, παραμένει πολιτική και όχι νομική απόφαση.


Με το τέλος του Β’ΠΠ, κατά τις δεκαετίες του ‘50 και ’60, μέσα από τον ΟΗΕ, γεννήθηκε και θεσμοθετήθηκε το κίνημα της αποαποικοιοπίησης βάση του Δικαιώματος της Αυτοδιάθεσης των Λαών. Η αυτοδιάθεση, ήταν το εργαλείο, το οποίο απάλλασσε τον αυτόχθονα πληθυσμό από την ξένη τυραννία, και μεταβίβαζε την εξουσία στο σύνολο του λαού μέσο του πλειοψηφικού κανόνα.


Η αρχή της αυτοδιάθεσης, διαμόρφωσε τα καινούρια σύνορα των νέων κρατών εφαρμόζοντας την αρχή «uti possidetis», βάση της οποία τα υφιστάμενα σύνορα της αποικίας έπρεπε να παραμείνουν τα ίδια. Μειοψηφούσες εθνοτικές ομάδες, εντός των πρώην αποικιών, δεν είχαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.


Η αρχή της αυτοδιάθεσης ορίζει ότι: μια ομάδα με κοινή ταυτότητα και/ή συνείδηση, σε μια καθορισμένη περιοχή, μπορεί να αποφασίζει για το μέλλον της με δημοκρατικό τρόπο. Βάση της αρχής της Δημοκρατίας, η πλειοψηφία αναλαμβάνει την διακυβέρνηση του νέου κράτους. Αριθμητικά υποδεέστερες εθνότιτες ορίστηκαν έως η μειοψηφία . Βάση του διεθνούς δικαίου, μειονότητες εντός μεγαλύτερων πληθυσμιακά ομάδων, δεν αποτελούν ξεχωριστό λαό. Τα δικαιώματα τους όμως, σαν μειονότητα, κατοχυρώνονται.


Η Εθνική ταυτότητα του πληθυσμού, ανεξάρτητα της εθνοτικής του καταγωγής, προσδιορίζεται από το έδαφος στο οποίο διαμένει ο πληθυσμός. Μάταια προσπάθησαν οι Τούρκοι, με την καθοδήγηση των Άγγλων να εξασφαλίσουν ξεχωριστό δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Τουρκοκυπρίων σαν ξεχωριστός λαός. Η εθνική ταυτότητα των νόμιμων κατοίκων της Κύπρου είναι Κυπριακή, ανεξαρτήτως της εθνοτικής τους καταγωγής. Ο «Κυπριακός Λαός» είναι ένας, και τον αποτελούν στο σύνολό τους, όλοι οι κάτοικοι της Κύπρου, Έλληνες, Τούρκοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι, Λατίνοι.


Εν τη υποκρισία τους, αυτοί (Ελλάδα, Τουρκία, Αγγλία), που συντάξαν το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, του 1960, με τις διατάξεις του Αρθρου 2, υποχρέωσαν τις εθνοτικές ομάδες των Αρμενίων, Λατίνων, και Μαρωνιτών, υποχρεωτικά να ενταχτούν σε μία από τις δύο κοινότητες: Ελληνική ή Τουρκική. Αγνόησαν παντελώς το γεγονός ότι, οι κοινότητες αυτές ήταν εθνοτικά, γλωσσικά και θρησκευτικά διαφορετικές. Τόσο από την πλειοψηφούσα Ελληνική όσο και από την μειοψηφούσα Τουρκική.


Τα μειονοτικά δικαιώματα έχουν σαν στόχο να προστατέψουν την διαφορετικότητα αυτών των ομάδων, έτσι ώστε να μην αφομοιωθούν από την πλειοψηφία. Όχι να τους καταστίσουν ίσους και ρυθμιστές της εξουσίας. Προστατεύουν τις αξίες, ήθη και έθιμα, γλώσσα, θρησκεία, και εθνοτική παράδοση τους, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να υφίσταται μέσα στην πλειονότητα, και τα μέλη τους να ευημερούν μέσα στο σύνολο των πολιτών, χωρίς να υφίστανται οποιανδήποτε διάκριση ή καταδίωξη, λόγο της διαφορετικότητάς τους.



Τον Δεκέμβριο του 1960, (τον Αύγουστο εγκαθιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία) με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, 1514/1960, κέρδισαν το δικαίωμα στην ανεξαρτησία τους οι αποικιακοί λαοί. Μπορούσαν να εκφράσουν αυτό τους το δικαίωμα, με ένα από τους τρις ακόλουθούς τρόπους:


1. Με την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους

2. Ελεύθερη ένωση με άλλο ανεξάρτητο κράτος

3. Προσχώρηση του εδάφους σε άλλο ανεξάρτητο κράτος.


Ειρωνεία της τύχης, ή βρόμικα παιγνίδια της γηραιάς πόρνης της διεθνούς πολιτικής, Αγγλίας, το γεγονός ότι ένα χρόνο νωρίτερα με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, το δικαίωμα της Ένωσης με την Μητέρα Πατρίδα Ελλάδα, είχε τόσο άδικα και βάναυσα απορριφθεί για την Κύπρο;








Αντώνης Κ. Σιβιτανίδης, M.Sc., B.Sc.

Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗ.ΚΟ.