ΠΑΠΑΥΕΡΚΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΤΑΣΟΣ ΜΑΡΚΟΥ
ΟΧΙ
grivas55
13767315_10208674866404394_4709351725421905076_o
ΕΛΔΥΚ ΒΡΑΚΑΣ
τασσος παπαδοπουλοσ
ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ ΠΑΤΡΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Ανδρέας Αρέστη
12522944_10154542566941988_2025522437328010567_n
ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ
denksexnw7
12523885_1036625353050441_8338139095597581358_n
Kiriakos-Matsis
greek-flag-wind-part-series-36078593
12573156_1542092732772087_8233553511268743724_n
13692536_1371319412883028_7234027469146013113_n
I SURRENDER EOKA 1955

«Ο Πόντος εσταυρώθη. Τετέλεσται.»

"Εφέτος άνοιξιν δεν έχομεν, το παν απ’ άκρου εις άκρον πενθεί,

διότι ο Πόντος απέθανεν. Ο Πόντος εσταυρώθη.

Τετέλεσται. Ηλί, ηλί λαμά σαβαχθανί.

Ποίος ο θρηνούμενος νεκρός;"

Λεωνίδας Ιασονίδης, 24 Απριλίου 1922.

Επειδή, το πιο ισχυρό δίκαιο, είναι το δίκαιο των «τετελεσμένων γεγονότων», στις 19 Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα με σκοπό τον ξεσηκωμό των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων. Με συνεργάτη τον Τοπάλ Οσμάν, έναν πρώην λοχία του Οθωμανικού στρατού, ο Κεμάλ έκανε πράξη το σχέδιο των Νεότουρκων για την οριστική εξόντωση των Χριστιανών και ειδικά των Ελλήνων από τη γη του Πόντου.

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν, ήταν η εκτόπιση, η εξάντληση από έκθεση σε κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα, η δίψα, οι πορείες θανάτου, και οι εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις. Ο αριθμός των θυμάτων υπολογίζεται σε 353.000.

Ο Μουσταφά Κεμάλ το 1919,

την εποχή που φτάνει στην Σαμψούντα.

Ο Τοπάλ Οσμάν το 1912,

στη διάρκειατων Βαλκανικών Πολέμων.

Ο Τοπάλ έμεινε στην ιστορία ως «ο σφαγέας των Ποντίων» ή «η ύαινα του Πόντου».

Τοπάλ στα τουρκικά σημαίνει κουτσός. Ο Τοπάλ Οσμάν, Λαζός στην καταγωγή, ήταν αρχικά βαρκάρης και περιθωριακό στοιχείο της τοπικής κοινωνίας της Κερασούντας. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων τραυματίστηκε και έμεινε κουτσός.

«Δικαστήρια Ανεξαρτησίας»

Το 1921 συστήνονται τα «Δικαστήρια Ανεξαρτησίας» (Ιστικλάλ Μαχκεμεζί), τα οποία εγκαταστάθηκαν στην Αμάσεια για να δικάσουν τους εχθρούς της ανεξαρτησίας!

Στον «Εθνικόν Όρκον» (μισάκι-μιλί) των Τούρκων, η λέξη «Ανεξαρτησία» είναι σε κάθε γραμμή του. Η «Ανεξαρτησία» ήταν η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όλα τα εγκλήματα.

Πρόεδρος των δικαστηρίων, ένας δικηγόρος της οργής και κατόπιν βουλευτής, ο Ζατέ Εμίν. Η αναρρίχησή του στα υψηλά αξιώματα της Δικαιοσύνης ήταν ταχύτατη. Ήταν επιφανές μέλος της εγκληματικής σπείρας της Αμισού. Η διαδικασία την οποία ακολουθούσε ήταν γελοία. Εκφωνούσε τα ονόματα των κατηγορουμένων και απλός σημείωνε δίπλα την καταδίκη, η οποία, κατά 90%, ήταν θάνατος δι’ απαγχονισμού (Σάλπεν ιτάμ).

Οι κατηγορούμενοι οι οποίοι εξυβρίζονταν και χλευάζονταν από το δικαστήριο και το όχλο δεν είχαν το δικαίωμα υπεράσπισης, ούτε και να μιλήσουν.

Το σκεπτικόν των αποφάσεων ήταν στερεότυπο για όλους, και μόνον τα ονόματα άλλαζαν:

«Επειδή οι αναφερόμενοι, απεδείχθη ότι εσκόπουν και ενήργουν να ιδρύσωσι Δημοκρατίαν του Πόντου, αποσπώντες μέγα μέρος του Οθωμανικού Κράτους, από Τραπεζούντος μέχρι Ζαγκουλντάκ και μέχρι Σεβαστείας προς το εσωτερικόν, καταδικάζονται οι ... [έγραφε τα ονόματά τους] εις τον δι’ αγχόνης θάνατον και αι περιουσίαι των θα δημευθώσι... Πρόεδρος Κεβατζέ Ζατέ Εμίν Μπέης».

«Τάγματα Εργασίας»

Οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θεωρούνταν υπεύθυνοι για την ήτα στους Βαλκανικούς Πολέμους και κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επειδή για τους Νεότουρκους οι μη μουσουλμάνοι δεν θεωρούνταν «πολίτες», αλλά «εσωτερικοί εχθροί», δεν κλήθηκαν να υπηρετήσουν στις μάχιμες μονάδες. Αντί αυτού, υπηρέτησαν σε μονάδες των μετόπισθεν, που ονομάσθηκαν «Amele Taburlari» (Τάγματα Εργασίας). Ήταν στρατιωτικές μονάδες που δεν διέθεταν οπλισμό και παρείχαν υπηρεσίες και υποστήριξη διοικητικής μέριμνας στις μάχιμες μονάδες.

Στην πραγματικότητα ήταν «Τάγματα Θανάτου». Εργάζονταν σαν σκλάβοι στα κάτεργα, στις διανοίξεις δρόμων, κατασκευές γεφυρών, καναλιών, διωρύγων, σιδηροδρομικών γραμμών, στο σπάσιμο πέτρας στα λατομεία, κτλ., κάτω από απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.

Τελικός σκοπός ήταν, η βιολογική εξόντωση από τις κακουχίες και ασθένειες.

«Πορείες Θανάτου»

Αυτοί που έμειναν πίσω, γέροντες και γυναικόπαιδα (αφού οι άνδρες ήταν είτε στα τάγματα εργασίας είτε ένοπλοι στα βουνά ή εκτελέστηκαν) διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους με τη βία, παίρνοντας μαζί τους ελάχιστα πράγματα. Πολλοί πίστευαν ότι θα ξαναγυρίσουν . Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είχαν προορισμό ούτε και επιστροφη. Ο στόχος ήταν η εξόντωση. Ατελείοτες πορείες, χωρίς στάσεις, σε άγονα μέρη, μακριά από κατοικημένες περιοχές, χωρίς νερό και φαγητό, το χειμώνα. Πείνα, εξευτελισμός, βιοπραγίες, βιασμοί, εξανδραποδισμοί. Άλλοι πέθαιναν από το κρύο και την πείνα, άλλοι από το ξύλο και τις κακουχίες.

«Δεν Ξεχνάμε»

Δεν ξεχνάμε, δεν λησμονάμε τα αιματοβαμμένα χώματα του Πόντου, τα ποτισμένα από τον ίδρωτα των παππούδων μας, και το δάκρυ των γιαγιάδων μας. Ιερή κληρονομιά η μεταλαμπάδευση της τραγικής αλήθειας. Όχι για να μισούμε τους Τούρκους, αλλά για να θυμόμαστε και να μαθαίνουμε από το παρελθόν. Γιατί δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Αντώνης Κ. Σιβιτανίδης, M.Sc., B.Sc.

Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου, ΔΗ.ΚΟ.

FEATURED POSTS

RECENT POSTS

Επί τον Τύπον των Ήλων www.sivitanidis.com

A BLOG BY

ANTONIS C. SIVITANIDIS

M.Sc, B.Sc

© 2016 BY ANTONIS C. SIVITANIDIS

PROUDLY CREATED WITH WIX.COM