ΠΑΠΑΥΕΡΚΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΤΑΣΟΣ ΜΑΡΚΟΥ
ΟΧΙ
grivas55
13767315_10208674866404394_4709351725421905076_o
ΕΛΔΥΚ ΒΡΑΚΑΣ
τασσος παπαδοπουλοσ
ΣΗΜΕΑ ΕΛΗΝΗΚΙ ΠΑΤΡΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Ανδρέας Αρέστη
12522944_10154542566941988_2025522437328010567_n
ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ
denksexnw7
12523885_1036625353050441_8338139095597581358_n
Kiriakos-Matsis
greek-flag-wind-part-series-36078593
12573156_1542092732772087_8233553511268743724_n
13692536_1371319412883028_7234027469146013113_n
I SURRENDER EOKA 1955

Η πολιτική αυτοχειρία Ερντογάν

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι μια χαρισματική πολιτική προσωπικότητα, ίσως η πιο σημαντική μετά τον Μουσταφά Κεμάλ, στη διαμόρφωση και την εξελικτική πορεία της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ο Κεμάλ είναι ο άνθρωπος που έκανε συμβιβασμούς και συγκερασμούς, και πάνω στα ερείπια, τους ποταμούς αίματος και τα κόκαλα των γενοκτονημένων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων κατόρθωσε να χτίσει ένα κράτος αποδεκτό από τη χριστιανική Δύση και εν μέρει από τη μουσουλμανική Μέση Ανατολή.

Το κράτος του Κεμάλ στηρίχτηκε πάνω στους εξής τέσσερις πυλώνες: «Ένα έθνος, ένα κράτος, μία γλώσσα, μία θρησκεία».

Όλα αυτά τα χρόνια που ο κεμαλισμός ήταν η βασική και μοναδική ιδεολογία του κράτους, όλες οι πολιτικές ιδεολογίες αλλά και το λεγόμενο πολιτικό Ισλάμ ήταν υπό τον ασφυκτικό έλεγχο των κρατικών μηχανισμών, αυτό που λέμε «βαθύ κράτος».

Ο Ταγίπ Ερντογάν ήταν ο άνθρωπος που έσπασε τα στεγανά του κεμαλισμού και διέσπασε τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους, εγκαθιδρύοντας το πολιτικό Ισλάμ και καθιστώντας το σταδιακά ως τη νέα κυρίαρχη ιδεολογία στην Τουρκία. Ταυτόχρονα διεύρυνε και επέκτεινε τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που είχε αρχίσει να θεσπίζει ο Τουργκούτ Οζάλ τη δεκαετία του 1980, δίνοντας έτσι μια ιδιαίτερη ώθηση στην τουρκική οικονομία.

Χαρισματική φυσιογνωμία, μιλώντας εκτός κειμένου, από στήθους –ή μάλλον από καρδιάς– στους πολίτες, κατόρθωνε να συναρπάζει τα πλήθη πετυχαίνοντας αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες από το 2002.

Και όλα αυτά μέχρι τα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Γιατί τη δεύτερη δεκαετία αρχίζει μια νέα περίοδος. Ο Ερντογάν απομακρύνει από κοντά του σταδιακά τους παλιούς συντρόφους του, με τους οποίους ίδρυσε το AKP, και δημιουργεί τον οικογενειακό του κύκλο με παιδιά, γαμπρούς και ανίψια.

Το χειρότερο: απομονωμένος από τους παλιούς συντρόφους του, που του έδιναν μια ευσταθή ισορροπία, μπαίνει στον πειρασμό της συγκέντρωσης πολιτικού χρήματος για να αντισταθμίσει το πολιτικό έλλειμμα και το έλλειμμα ευστάθειας που δημιουργήθηκε γύρω του με την αποχώρηση της ηγετικής ομάδας του ΑΚΡ.

Όμως η συγκέντρωση πολιτικού χρήματος γίνεται ένας πειρασμός που οδηγεί στη διαφθορά, και ο φόβος της αποκάλυψής της, στον αυταρχισμό και τον απολυταρχισμό.

Αυτό ακριβώς έπαθε ο Ερντογάν.

Όμως η κατάσταση αυτή, εκτός της πολιτικής ευστάθειας από την οποία σε αποστερεί, σου στερεί και τη δυνατότητα να δεις καθαρά τι γίνεται σε πολιτικό επίπεδο στο εσωτερικό και σε γεωπολιτικό επίπεδο στον περίγυρό σου και στον κόσμο.

Έτσι ο Ερντογάν δεν κατόρθωσε να αναλύσει σωστά τα τεκταινόμενα αλλά και τα σχεδιασθέντα για την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας, η οποία τελευταία καταλαμβάνει μέρος της τουρκικής επικράτειας. Αυτό τον οδήγησε να κάνει λάθη επί λαθών, με αποτέλεσμα σήμερα ο ίδιος αλλά και η χώρα του να αντιμετωπίζει τον ορισμό του στρατηγικού αδιεξόδου, αφού αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις της και με τη Ρωσία και με τις ΗΠΑ και με το Ιράν και με τη Συρία και με τους Κούρδους, που είναι οι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις στην προαναφερθείσα περιοχή.

Επίσης, αυτό τον οδήγησε στην απόφαση να προκηρύξει δημοψήφισμα στις 16 Απριλίου, για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που θα οδηγήσει στην μετεξέλιξη του πολιτεύματος από Προεδρευομένη σε Προεδρική Δημοκρατία.

Όσον αφορά δε τα πρακτικά ζητήματα, υπέπεσε κι εκεί σε τραγικά λάθη. Πρώτον, στην προεκλογική στρατηγική του «Ναι» ενέταξε τον Μουσταφά Κεμάλ, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως συνεχιστή του έργου του. Όμως αυτό μετατράπηκε σε αυτεπίστροφο όπλο –μπούμερανγκ το λένε στην Αυστραλία–, για δύο λόγους. Ο ίδιος λίγους μήνες πριν είχε «δείξει» τον Κεμάλ ως υπεύθυνο για την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης, την οποία χαρακτηρίζει ήττα για την Τουρκία. Εκτός αυτού, όμως, η σύγκριση θεωρήθηκε κάτι σαν βλασφημία, αφού ο κεμαλισμός για πολλές γενιές ήταν και παραμένει κάτι σαν θρησκεία και ο Κεμάλ κάτι σαν ημίθεος!

Δεύτερον, απαξίωσε την τουρκική κοινωνία και ιδίως τη νεολαία, η οποία αποτελεί την κινητήρια δύναμη του «Όχι».

Τώρα ο Ερντογάν είναι αντιμέτωπος με το φάσμα της αποτυχίας, που σημαίνει κάτι σαν πολιτική αυτοχειρία για τον ίδιο. Και επειδή δεν έχει πολιτικά επιχειρήματα για το «Ναι», επειδή δεν πείθει, χρησιμοποιεί σαν σανίδα σωτηρίας την αντιευρωπαϊκή και αντιχριστιανική ρητορική, αφού οι μετρήσεις δείχνουν ότι μετά την κρίση με την Ολλανδία, το «Ναι», κέρδισε περίπου δύο εκατοστιαίες μονάδες.

Η κατάσταση αυτή οδήγησε τον Ερντογάν να κάνει την ανατριχιαστική δήλωση ότι «κανείς Ευρωπαίος πολίτης δεν θα αισθάνεται ασφαλής», λειτουργώντας στην ουσία ως «κυβερνητικός εκπρόσωπος» του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους.

πηγή: http://www.pontos-news.gr/article/161874/i-politiki-aytoheiria-erntogan

Ο Σάββας Καλεντερίδης είναι Έλληνας πρώην στρατιωτικός και μετέπειτα συγγραφέας, γνωστός για τη συμμετοχή του στην υπόθεση Οτζαλάν. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες και φοίτησε σε όλα τα σχολεία των τεθωρακισμένων και των καταδρομών. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο «Ινφογνώμων Εκδόσεις» και από το 2008 το ιστολόγιο «Ινφογνώμων Πολιτικά».

FEATURED POSTS

RECENT POSTS

Επί τον Τύπον των Ήλων www.sivitanidis.com

A BLOG BY

ANTONIS C. SIVITANIDIS

M.Sc, B.Sc

© 2016 BY ANTONIS C. SIVITANIDIS

PROUDLY CREATED WITH WIX.COM