Χούντα: Ψέματα και Αλήθειες

Στο σημερινό κλίμα απαξίωσης της πολιτικής σκηνής βλέπουμε επιτήδειους νοσταλγούς της χούντας, να μας πλασάρουν διάφορες ατάκες, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι, οι προδότες, ήταν τίμιοι, πατριώτες και ότι ο ελληνικός λαός ευημερούσε επί χούντας.

Ας πιάσουμε τις ατάκες μία-μία:

«Οι Χουντικοί δεν Κλέψανε.»

 

Μία από τις πρώτες αποφάσεις της Χούντας ήταν την αύξηση του μισθού του πρωθυπουργού από 23.600 σε 45.000 δραχμές και των υπουργών από 22.400 δραχμές σε 35.000 δραχμές. Πέραν αυτού, θέσπισαν νόμο που τους αποζημίωνε για τα “εκτός έδρας”. Το 1970 θεσμοθετήσαν τη παροχή κατοικίας για αξιωματικούς που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στο πραξικόπημα.

 

Μαζεύανε λεφτά για “Τάμα του Έθνους”.  Δηλαδή την υλοποίηση ένος σχεδίου της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του Άργους το 1829, για ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού του Σωτήρος. Πρόεδρος της επιτροπής για το “τάμα του Έθνους” ήταν ο Παπαδόπουλος και μέλη οι, Παττακός, Μακαρέζος και ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 453,3 εκατομμύρια δραχμές. Το «τάμα» δεν εκπληρώθηκα ποτέ. Το 1974 έγινε απολογισμός και το ταμείο ήταν μείον 406 εκατομμύρια.  Κανένας δεν τιμωρήθηκε.

 

Ο υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας αρμόδιος για θέματα εμπορίου το 1972- 1973, Μ. Μπαλόπουλος (Συνταγματάρχης Πυροβολικού), εισήγαγε ακατάλληλα κρέατα από την Αργεντινή. Στο σκάνδαλο είχαν εμπλοκή τόσο ο γαμπρός του Παττακού όσο και ο αδελφός του Παπαδόπουλου, Χαράλαμπος.  Ο Πατακός για να τον βοηθήσει να πουλήσει τα βρομισμένα κρέατα, έκδωσε διαταγή απαγόρευσης πώλησης ντόπιων κρεάτων. Εκβιαστικά υποχρέωναν τους κρεοπώλες να αγοράζουν τα βρομισμένα κρέατα για να τους επιτρέπουν να πουλούν τα καλά τα οποία αγόραζαν από άλλους προμηθευτές.

 

Ο Μπαλόπουλος, όταν ήταν γραμματέας του ΕΟΤ, είχε το παρατσούκλι ο «κύριος 10%». Το 10% ήταν το λεγόμενο «μπαλόσημο», το πόσο δηλαδή που έπαιρνε ως μίζα ο πατριώτης συνταγματάρχης για να βάλει την υπογραφή του για κάθε επένδυση που ενέκρινε στον κλάδο του τουρισμού.

 

Ο Αμερικανός Ρόμπερτ Μακντόναλντ πήρε με συνοπτικέ διαδικασίες την εργολαβία για την Εγνατία Οδό, χωρίς καμία μελέτη και εξαφανίστηκε. Το έργο δεν έγινε. Τσεπώσε 4,5 εκατομμύρια ως αμοιβή και περίπου 33 εκατομμύρια δραχμές σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έναντι των εξόδων του.

 

Με παρόμοιο τρόπο έγινε διασπάθιση δημοσίου χρήματος με της συμβάσεις μιας άλλης εταιρίας Αμερικανικών συμφερόντων της Litton Industries , για έργα στην Κρήτη και την Δυτική Πελοπόννησο. Η Litton πήρε 1,2 εκατ. δολάρια προκαταβολή για να βρει αυτούς που θα επένδυαν 840 εκατ. δολάρια τα προσεχή 12 χρόνια. Δυόμισι χρόνια μετά, η χούντα σταμάτησε το “έργο”,  έχοντας ασφαλώς εκπληρώσει όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις του Δημοσίου, καταβάλλοντας το 11% των εξόδων που παρουσίασε η Litton.

«Επί Χούντας η Οικονομία Πήγαινε Καλά.»

 

Η διαγραφή χρεών των αγροτών από την χούντα, ήταν ένα πυροτέχνημα για να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα. Επιλεκτικά παραβλέπεται ότι, οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%, αποδιοργανώθηκε η αγροτική παραγωγή και έπεσε το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα. Αυτό οδήγησε σε μαζική μετανάστευση και την άνευ προηγουμένου εισαγωγή αγροτικών προϊόντων. Η μετανάστευση μισού εκατομμυρίου Ελλήνων πολιτών από το 1968 μέχρι το 1972 ερμηνεύτηκε σαν μείωση της ανεργίας.

 

Το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε. Από 37,8 δισεκατομμύρια τον Δεκέμβριο του 1967 έφτασε  τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές στις αρχές του 1973. Το εμπορικό έλλειμμα την αντίστοιχη περίοδο πενταπλασιάστηκε. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή από το 1972-1973 αυξήθηκε 15,3% και κατά το 1974 στο 37,8%, και μάλιστα στα είδη πρώτης ανάγκης και την υγεία ενώ παράλληλα οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν κατά 4%. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε μεταξύ 1967 και 1972. Το ισοζύγιο πληρωμών που εμφάνιζε μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960-1966 βρέθηκε την επταετία να εμφανίζει μέσο έλλειμμα ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.

 

Η Χούντα προσπάθησε να κρατήσει χαμηλά τον εξωτερικό δανεισμό, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να υπερτετραπλασιαστεί τον εσωτερικό δανεισμός με την έκδοση ομολόγων. Οι εργοληπτικές εταιρείες, που αναλάμβαναν κρατικά έργα (που με κάποιο μαγικό τρόπο ήταν συμφερόντων συγγενών και φίλων των πρωτεργατών της «επανάστασης») έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Έτσι ο δανεισμός άλλαζε χαρακτήρα και το χρέος χαρακτηριζόταν εσωτερικό. Την νύφη όμως την πλήρωνε ο Έλληνας φορολογούμενος.

Οι Λαδάς και Ρουφογάλης μοίραζαν θαλασσοδάνεια σε “ημέτερους”. Δηλαδή επισφαλείς, μη εξασφαλισμένα, δανικά και αγύριστα δάνεια και επιβάρυναν τις κρατικές τράπεζες. Σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε επι Χούντας.

 

Μείωναν τους φόρους των επιχειρήσεων εις βάρος των μικρομεσέων και των οικοκυρικών. Το 1971 οι φοροαπαλλαγές των μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν τριπλάσιες από τους φόρους που είχαν πληρώσει. Τα νοικοκυριά σήκωναν το βάρος των φορολογικών εσόδων. Το 55% των φορολογικών εσόδων του κράτους προερχόταν από έμμεσους φόρους, που πάντοτε πλήττουν τους ασθενέστερους και το 36% από την φορολόγηση των νοικοκυριών.

«Η Χούντα Δεν Έκανε Ρουσφέτια.»

 

Ο Παπαδόπουλος διόρισε τον έναν αδελφό του Κωνσταντίνο στρατιωτικό ακόλουθο, γενικό γραμματέα του υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής αλλά και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ. Τον άλλο αδελφό του Χαράλαμπο, γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

 

Έως δια μαγείας ο γαμπρός του Παττακού, Ανδρέας Μεϊντάσης αναλάμβανε σωρεία τεχνικών έργων από τον δήμο Αθηναίων και μελέτες αξιοποίησης δημοτικών ακινήτων λαμβάνοντας όχι ευκαταφρόνητα ποσά, της τάξεως εκατομμυρίων.

 

Ο Μακαρέζος, διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου υπουργό Γεωργίας και υπουργό Βορείου Ελλάδος. Ο Ιωάννης Λαδάς διόριζε συγγενείς του στην ΑΣΔΕΝ και το υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών.

 

«Ήταν πατριώτες.»

 

Πατριώτες ήταν αυτοί, που εθελούσια πούλησαν την Κύπρο στην Τουρκία; Αρκεί κανείς να διαβάσει την κατάθεση του Σημαιοφορίδη στον Φάκελο της Κύπρου και ακούσει τις από-μαγνητοφωνημένες συνομιλίες στο πεντάγωνο των Αθηνών, για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.  

 

Επί λέξη ο Δ. Ιωαννίδης λέει: «Το ΝΑΤΟ μάς το έφτιαξε αυτό. Είναι ντε φάκτο. Αυτό μου είπε ο κύριος Αρχηγός, είναι ο σκοπός. Να τους αφήσουμε να μπουν στην Κερύνεια και μετά να επέμβουμε…Μα δεν την ξέρουμε τη λύση; Την ξέρουμε, κύριε Πρωθυπουργέ. Τώρα καθόμαστε εδώ. Αυτοί θα βγούνε στην Κερύνεια. Και αφού βγούνε, τότε θα μπουν. Πρέπει να το ξέρουμε αυτό. Επομένως τι έξοδα; Αυτό που θέλουν οι Τούρκοι το κάνουν».

 

Επεμβαίνει ο Ανδρουτσόπουλος, λέγοντας: «Όχι, εάν μπορούμε να τους σταματήσουμε». Και τότε ο Ιωαννίδης του απαντά: «Μα θα τους σταματήσουμε μετά. Αφού πάρουν το λιμάνι της Κερύνειας, και ενώσουν την Λευκωσία, τότε θα σταματήσουν. Αυτό είμαστε σίγουροι. Επομένως, ας κάνουμε την επιστράτευση εμείς και ας μη μιλάμε εδώ».

Αναμφισβήτητα, η Χούντα δεν ήταν τίποτε άλλο από μια κλίκα τυχοδιωκτών, οι οποίοι κατέκλεψαν το Ελληνικό Δημόσιο, κατέλυσαν την Δημοκρατία, φυλάκισαν, βασάνισαν, σακάτεψαν και δολοφόνησαν Έλληνες πατριώτες.  Δυστυχώς όμως, τα τερατουργήματα της χούντας, με αποκορύφωμα την προδοσία της Κύπρου, δεν απαλλάσσει αυτούς που την προηγήθηκαν και πολύ περισσότερο αυτούς που την ακολούθησαν, σε Ελλάδα και Κύπρο, από τις δικές τους ευθύνες, οι οποίες κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν, και είναι, πολύ μεγαλύτερες.

Αντώνης Κ. Σιβιτανίδης, M.Sc., B.Sc.